İlk Yayın:
13/Şubat/2001
Son Güncelleme:
2/2/2016 - 4:57:10 PM
Ana Sayfa
Anasayfa > Yazıtlar > S.omut O.lan S.oyut



































Kel Misiniz?

S.omut O.lan S.oyut
bir zaman, bir yerde...

Üç katlı eski apartmanın kapısından çıkıp, içerlek basamakların sonuncusunda bir an durdu. Sigarasını yaktıktan sonra sadece kedilerin olduğu dar ve loş sokağın, nemli kaldırımına bıraktı kendini. Ayakları yürüyor, beyni ise hiç merak etmiyordu nereye gittiğini. Tüm dünya yok olmuş, yalnız sokaklar nefes alıyordu. İnsanlar da yoktu, yoktu!

Uzun kollarını açıp sıkıca sarıldı evrene, sonra attı bütün paçavraları üstünden; aşklarını, mutsuzluklarını, kinlerini, anılarını, komplekslerini... Çırılçıplaktı artık, yağmurun dokunabileceği gibi çıplak, gözünün pınarına kadar ulaştı damlalar, oradan kedilere, sonra bütün sokağa. Her yer ıslaktı artık, tertemiz. Rüzgar geldi yelken alsın diye, nasır tutmuş tabanlarıyla dansetti sokaklarda, gören olsa deli derdi, kim bilebilirdi ki rüzgarla seviştiğini?!

Yorulup yere serilen bedeninde gözleri, ürkek bir çift göze deydi, aynaya bakmışcasına. Önce gülümsediler çekinik, sevildiğini hissederek biraz daha yaklaştı yüzüne dokunmak için, ikisinin de buna ihtiyacı vardı, anladılar birbirlerini... İçine daldı gözlerin, kendi suyu hatta ana rahmi gibiydi, dayanamadı ve uzattı elini, su birikintisi...

Yazan:  Şeyma Elif


Yazıt göndermek için tıklayın.